Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα https://toprotoselido.gr/
Του Τάσου Κεχαγιά
Συμπληρώνονται φέτος διακόσια έτη από τη θρυλική Μάχη του Μανιακίου, στις 20 Μαΐου 1825, και ο νους ταξιδεύει στο κύκνειο άσμα του μεγάλου Παπαφλέσσα, του «Λεωνίδα του νεότερου Ελληνισμού», του φλογερού αποστόλου της Επανάστασης.
Γιατί αυτό είναι πάνω από όλα ο Γρηγόριος Δικαίος: Το «φυτίλι» που άναψε το πυρ της Εθνεγερσίας, πέρα από τα όποια ελαττώματά του από τα οποία έτσι κι αλλιώς εξαγνίστηκε με τον θάνατό του στο Μανιάκι.
Ο Παπαφλέσσας βάδισε ενάντια στον Ιμπραήμ στη Μεσσηνία σε μια απέλπιδα προσπάθεια να καταγάγει μια νίκη που θα καθυστερούσε την προέλαση του Αιγυπτίου σατράπη, ώστε η Επανάσταση να πάρει μια «ανάσα». Κατευθυνόμενος προς το Μανιάκι, πάσχιζε να στρατολογεί δυνάμεις από τις περιοχές από τις οποίες διερχόταν. Περίπου 2000 (με τους πιο αισιόδοξους υπολογισμούς) τον ακολούθησαν σε αυτήν την πορεία, πολύ λιγότεροι όμως έμειναν μαζί του μέχρι το τέλος.
Κάποιες δεκάδες πολεμιστές (70 γράφει ο Φωτάκος στα Απομνημονεύματά του, 85 μεταφέρει η παράδοση) ήσαν από το χωριό Περθώρι, λίγα χιλιόμετρα δυτικά της Τριπόλεως. Το Περθώρι ήταν ήδη ένα πραγματικό «άντρο» της Επανάστασης, κάτω από τη μύτη της οθωμανικής διοικήσεως της Τριπολιτσάς, εξαιτίας της επίκαιρης θέσης του.
Βρίσκεται στους πρόποδες της κορυφής του Μαινάλου «Επάνω Χρέπα» (με την ομώνυμη παμπάλαια Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου) που έχει υψόμετρο 1559 μέτρα, παρέχοντας εξαιρετική και ολόπλευρη θέα της κεντρικής Πελοποννήσου. Στις απαρχές της Επανάστασης, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε επιφορτίσει τους κατοίκους του χωριού με το να διατηρούν εκεί μία φρυκτωρία: Ένα παρατηρητήριο δηλαδή, που με σήματα καπνού να ειδοποιεί τα επαναστατικά στρατόπεδα του Χρυσοβιτσίου, της Πιάνας, του Βαλτετσίου, και του Μαινάλου (τότε Ζαράκοβα) για τις κινήσεις των Τούρκων της Τρίπολης.
Συνεχίστε την ανάγνωση του άρθρου στην ιστοσελίδα 200 χρόνια από τη Μάχη του Μανιακίου και η συνεισφορά του Περθωρίου της Τρίπολης
Discover more from
Subscribe to get the latest posts sent to your email.