O απολογισμός των 200 ετών από την Επανάσταση με τον κ. Μελέτη Μελετόπουλο // Α&Γ Y2L5 29Ιούν 20221 σχόλιο Παρακολουθήστε και αυτό: Αλλά και αυτό: Κοινοποιήστε: Share on Facebook(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Facebook Share on X(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) X Share on LinkedIn(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) LinkedIn Share on Threads(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Threads Share on WhatsApp(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) WhatsApp Κοινοποίηση στο Tumblr(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Tumblr Share on Reddit(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Reddit Share on Pinterest(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Pinterest Share on Telegram(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Telegram Share on Mastodon(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Mastodon Share on Nextdoor(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Nextdoor Share on Bluesky(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Bluesky Email a link to a friend(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Email Εκτύπωση(Ανοίγει σε νέο παράθυρο) Εκτύπωση Μου αρέσει αυτό:Like Φόρτωση... Discover more from Subscribe to get the latest posts sent to your email. Type your email… Εγγραφή
00.5΄45΄΄13-24/3/2021 Ἐπάνω στόν Παράδεισο, δυό γέροντες ἀντάμα, κοιτάζουν πρός τά μέρη μας, βαθειά κι οἱ δυό θλιμμένοι καί σκέφτονται τοῦ Γένους μας, τό θάμα καί τό τάμα, πού κάναν σάν ξεκίνησαν, νά δοῦνε λυτρωμένη, τήν ἕρμη τήν πατρίδα τους, τήν μάνα μας Ἑλλάδα καί πού πληρώσαν μ’ αἵματα, ἀτέλειωτα ποτάμια, τόν Τοῦρκο πού δυνάστευε, μέ βία καί σκληράδα καί στοῦ Ραγιᾶ τόν σβέρκο του, καθόταν σάν τήν Λάμια… Μέ Τόν Θεό στό πλάι τους καί μέ τήν Παναγία, κινῆσαν τό λευτέρωμα, τῆς δόλιας μας Πατρίδας καί κόντρα στήν κατάρα μας -καί ξένων συνεργεία- -μιλῶ γιά τήν διχόνοια- κρατῆσαν τῆς ἑλπίδας, ψηλά τήν φλόγα ἄσβεστη καί μέ ἐκείνην δάδα, γῆ θάλασσα πυρπόλησαν καί κάψαν ναυαρχίδες καί Κούγκια ἀνατίναξαν καί κάναν τήν Ἑλλάδα, τῆς Ἱστορίας σύμβολο, μ’ ὁλόχρυσες σελίδες…. Τώρα κοιτοῦν καί ντρέπονται, γιά μᾶς τούς ἀπογόνους, πού ἄβουλοι στεκόμαστε, στό χάλι τῆς Πατρίδας καί πιό πολύ θυμίζουμε, πλέον πατριδοκτόνους, παρά ἐκείνων ἔνθερμους, συνεχιστές ἑλπίδας…. -Βρέ Θοδωρή τί κάναμε…. -Τί νά ‘πω Κωνσταντή μου…. αὐτοί θαρροῦν πώς ὅλος τους, ὁ κόσμος τούς χρωστάει καί θέ νἆναι εἰσπράκτορες, αἰώνιου ἀντιτίμου, τῆς δόξας τῶν προγόνων τους, σάν κότα πού γεννάει, χρυσά αὐγά νά κάθονται καί μοναχά νά τρῶνε, ὁ ἕνας τους τόν ἄλλονε… -κοίτα νά δεῖς κατάντια…. λαέ τεμπέλη κι ἄβουλε, λαέ ἀρετοκτόνε, πού πλέον μόνο τρέφεσαι, μέ ξένων τά βαλάντια…. -Σήκω νά πᾶμε Κωνσταντή…. -Νά πᾶμε Θοδωρή μου… -Γιά πού οἱ δυό τό βάλατε; -Παρθένα Παναγιά μας!!!! Δῶ ἔξω νά καθόμασταν…. Μίλα βρέ Κωνσταντή μου… καί κάτωθε κοιτάγαμε, τήν χώρα τά παιδιά μας…. κι ἡ πίκρα μᾶς πλημμύρισε…. -Μισοῦνε τήν Πατρίδα…. -Μήν κλαῖτε καί μήν θλίβεστε…. Πάντα ὑπάρχει αἷμα, ἁγνό καί ἀπροσκύνητο, νέας γενιᾶς Ἑλπίδα κι ἰδανικῶν Ἀθάνατων, πού εἶν’ Ἑλλήνων Φόρτωση... Απάντηση
00.5΄45΄΄13-24/3/2021
Ἐπάνω στόν Παράδεισο, δυό γέροντες ἀντάμα,
κοιτάζουν πρός τά μέρη μας, βαθειά κι οἱ δυό θλιμμένοι
καί σκέφτονται τοῦ Γένους μας, τό θάμα καί τό τάμα,
πού κάναν σάν ξεκίνησαν, νά δοῦνε λυτρωμένη,
τήν ἕρμη τήν πατρίδα τους, τήν μάνα μας Ἑλλάδα
καί πού πληρώσαν μ’ αἵματα, ἀτέλειωτα ποτάμια,
τόν Τοῦρκο πού δυνάστευε, μέ βία καί σκληράδα
καί στοῦ Ραγιᾶ τόν σβέρκο του, καθόταν σάν τήν Λάμια…
Μέ Τόν Θεό στό πλάι τους καί μέ τήν Παναγία,
κινῆσαν τό λευτέρωμα, τῆς δόλιας μας Πατρίδας
καί κόντρα στήν κατάρα μας -καί ξένων συνεργεία-
-μιλῶ γιά τήν διχόνοια- κρατῆσαν τῆς ἑλπίδας,
ψηλά τήν φλόγα ἄσβεστη καί μέ ἐκείνην δάδα,
γῆ θάλασσα πυρπόλησαν καί κάψαν ναυαρχίδες
καί Κούγκια ἀνατίναξαν καί κάναν τήν Ἑλλάδα,
τῆς Ἱστορίας σύμβολο, μ’ ὁλόχρυσες σελίδες….
Τώρα κοιτοῦν καί ντρέπονται, γιά μᾶς τούς ἀπογόνους,
πού ἄβουλοι στεκόμαστε, στό χάλι τῆς Πατρίδας
καί πιό πολύ θυμίζουμε, πλέον πατριδοκτόνους,
παρά ἐκείνων ἔνθερμους, συνεχιστές ἑλπίδας….
-Βρέ Θοδωρή τί κάναμε…. -Τί νά ‘πω Κωνσταντή μου….
αὐτοί θαρροῦν πώς ὅλος τους, ὁ κόσμος τούς χρωστάει
καί θέ νἆναι εἰσπράκτορες, αἰώνιου ἀντιτίμου,
τῆς δόξας τῶν προγόνων τους, σάν κότα πού γεννάει,
χρυσά αὐγά νά κάθονται καί μοναχά νά τρῶνε,
ὁ ἕνας τους τόν ἄλλονε… -κοίτα νά δεῖς κατάντια….
λαέ τεμπέλη κι ἄβουλε, λαέ ἀρετοκτόνε,
πού πλέον μόνο τρέφεσαι, μέ ξένων τά βαλάντια….
-Σήκω νά πᾶμε Κωνσταντή…. -Νά πᾶμε Θοδωρή μου…
-Γιά πού οἱ δυό τό βάλατε; -Παρθένα Παναγιά μας!!!!
Δῶ ἔξω νά καθόμασταν…. Μίλα βρέ Κωνσταντή μου…
καί κάτωθε κοιτάγαμε, τήν χώρα τά παιδιά μας….
κι ἡ πίκρα μᾶς πλημμύρισε…. -Μισοῦνε τήν Πατρίδα….
-Μήν κλαῖτε καί μήν θλίβεστε…. Πάντα ὑπάρχει αἷμα,
ἁγνό καί ἀπροσκύνητο, νέας γενιᾶς Ἑλπίδα
κι ἰδανικῶν Ἀθάνατων, πού εἶν’ Ἑλλήνων