Η Ουκρανία εν Ταύροις

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα https://neopolitika.gr/

Ο Ευριπίδης στο θεατρικό έργο ”Η Ιφιγένεια εν Ταύροις” αναφέρεται στην ιστορία της ιέρειας του ναού της Ατρέμιδος στη Ταυρίδα (σημερινή Κριμαία), Ιφιγένεια και στον αδερφό της, Ορέστη και στα συνήθη έθιμα της εποχής εκείνης να θυσιάζονται στρατιώτες στον ναό προς εξυγίανση του τόπου και προς κορεσμό της θεάς. Η Ιφιγένεια θα αναγνωρίσει στο πρόσωπο του στρατιώτη που της έφεραν για εξαγνισμό, τον αδερφό της και θα προσπαθήσει να το φυγαδεύσει μαζί με τους υπόλοιπους στρατιώτες παίρνοντας μαζί τους το ιερό ξόανο της Θεάς Αθηνάς για να το μεταφέρουν πίσω στην Αθήνα.

Η ιστορία αυτή ίσως να μην έχει καμία σημασία για τα όσα λαμβάνουν χώρα στη Ουκρανία σήμερα και για όσα συνέβησαν στη Ταυρίδα, δηλαδή στη Κριμαία, πριν 10 χρόνια. Μέσα από τον μύθο της ελληνικής ποίησης και τραγωδίας μπορούμε να αντικρύσουμε το σύγχρονο δράμα και την ευρωπαϊκή τραγωδία της γεωπολιτικής και της νοοπολιτικής.

Η αρχή έγινε στη Ταυρίδα

Μετά τα γεγονότα της πλατείας Maiden που έλαβαν χώρα στο Κίεβο το 2014, η Ρωσία αντέδρασε με κατάληψη και ενσωμάτωση της Κριμαίας στην επικράτεια της. Αυτό αποτέλεσε μια στρατηγική στάση της Ρωσίας που υποδείκνυε προς όλους πως δεν επρόκειτο να εγκλωβιστεί στη χερσαία διάσταση της και να στερηθεί το φυσικό της λιμάνι και την πρόσβαση της στη Μαύρη Θάλασσα. Αυτή την κίνηση έπρεπε να την αναμένουν οι Ουκρανοί κυβερνώντες αν είναι γνώστες της γεωπολιτικής κι όχι ”μέθυσοι” από την άκρατη ρωσοφοβία. Δυστυχώς, η Ουκρανία αντί να θέσει προτεραιότητες και βασικές ανάγκες της γεωγραφικής της ακεραιότητας, προτίμησε εκείνη την περίοδο να συγκρουστεί ανοικτά με την γείτονα και αδελφική της χώρα, παρασυρόμενη από παρελθοντικά σύνδρομα, ακραίους συναισθηματισμούς και ασφαλώς, ξένες επιρροές και συμφέροντα. Πλέον, βλέπουμε στον χάρτη της Ουκρανίας, να έχει απωλέσει όλη την ανατολική της πλευρά, νοτίως της θαλάσσης, απομένοντας της μόνο η ευρύτερη περιοχή της Οδησσού, κινδυνεύοντας να γίνει περίκλειστη χώρα και τελείως αποδυναμωμένη μελλοντικά.

Αυτό που ξεκίνησε στο Κίεβο και μετέπειτα στη Κριμαία, ήταν απαρχή ενός μελλοντικού ”εμφυλίου” πολέμου μεταξύ των Ουκρανών και των Ρώσων όπου ξεκίνησε σε νοητικό επίπεδο για να καταλήξει σε γεωπολιτικό και με τις δύο πλευρές προετοιμάζονταν, η μία για να επιτεθεί και η άλλη για να αμυνθεί…

Ο ”αδελφός”, η ”αδελφή” και τα υπόλοιπα ”ξαδέρφια”

Οι Ουκρανοί και οι Ρώσοι δεν ακολούθησαν το ηθικό δίδαγμα του ελληνικού μύθου με αποτέλεσμα να εμπλακούν σε ένα πολεμικό δράμα με αβέβαιο μέλλον. Αντί ο ”αδελφός” Ουκρανός να αναγνωρίσει τον Ρώσο ”αδελφό” στη Κριμαία και να τον βοηθήσει ώστε να βοηθηθεί και ο Ρώσος να απελευθερώσει τον Ουκρανό ώστε να ελευθερωθεί κι αυτός από τους ξένους επικυρίαρχους και τα ”λευκά ευρωπαϊκά ξαδέρφια” και να μεταφέρουν μαζί το ”ιερό ξόανο” της ειρήνης και της σταθερότητας στην περιοχή και στην υπόλοιπη Ευρώπη, οι μεν Ουκρανοί προτίμησαν τον νοητικό και ιδεολογικό πόλεμο αρχικά προς τους Ρώσους και οι δε Ρώσοι αναγκάστηκαν να κινηθούν πολεμικά και στρατηγικά προς τους Ουκρανούς.

Τα υπόλοιπα ξαδέρφια της Ευρώπης κατάφεραν μετά από μία δεκαετία πολιτικής επιρροής, γεωπολιτικής σύσφιξης και ιδεολογικής προπαγάνδας να στρέψουν το μεγαλύτερο μέρος του ουκρανικού πληθυσμού ενάντια στον ρωσικό χρεώνοντας του όλες τις κακοδαιμονίες και όλα τις αποτυχίες της κατάστασης της χώρας. Η γερμανοκεντρική Ευρώπη και η αμερικανοκεντρική συμμαχία κατάφεραν αυτό που δεν μπόρεσαν οι Γερμανοί μόνοι τους στο Α’ και Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να βάλουν τους Ρως του Κιέβου να πολεμούν μετά μανίας τους Ρως της Μόσχας.

Συνεχίστε την ανάγνωση του άρθρου στην ιστοσελίδα Η Ουκρανία εν Ταύροις – NeoPolitika