Μακάριος, ψευδαισθήσεις και το σύνδρομο της ύβρεως…

Αναδημοσιεύουμε από την ιστοσελίδα https://www.onisilos.gr/

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

« Μαθήματα Ιστορίας – πυρήνας πολιτισμών και μάθησης 

Τα έθνη γράφουν τις αυτοβιογραφίες τους σε τρεις τόμους: το βιβλίο των πράξεων τους, το βιβλίο των λόγων τους και το βιβλίο της τέχνης τους. Κανένα από αυτά δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς να διαβαστούν τα  άλλα δύο… Γιατί μια ανθρώπινη ζωή δεν είναι καλύτερη από αυτή ενός κατώτερου  ζώου, εκτός κι αν υφαίνεται στη ζωή των προγόνων του από την ιστορία… Η ιστορία είναι κάτι περισσότερο από ένα εργαλείο… είναι ένα θέμα που μας καθορίζει όλους…»

“History Lessons – Civilisation’s core and the core curriculum

…Nations write their autobiographies in three volumes: the book of their deeds, the book of their words and the book of their art. None of them can be understood without reading the other two… For a human life is no better than that of a lesser animal unless it is woven into the life of its ancestors by the record of history…History is more than a tool…it is a subject that defines us all…”

«Times» Λονδίνου 23.11.1998 

Δυστυχώς στην Ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας υπάρχουν πολλά κενά στα δύο πρώτα «βιβλία». Ακόμα επικρατεί από κάποιους η προσπάθεια φίμωσης, σπίλωσης για συγκάλυψη μοιραίων λαθών και ψευδαισθήσεων, από εκείνους που πρωτοστάτησαν σ΄αυτά,  ως αποτέλεσμα να έχουμε εδώ και 50 χρόνια μια ημι-κατεχόμενη πατρίδα στα πρόθυρα πλήρους τουρκοποίησης. Γράφεται ότι ενόσω θυσιάζονταν οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ το 1958, το 1959 αποδεχτήκαμε τη Ζυρίχη με τα τραγικά αποτελέσματα.  Αποφεύγεται το ΓΙΑΤΙ, τι μεσολάβησε μεταξύ 1958-1959. Θα ξεκινήσω από το ΠΩΣ γιατί αυτό ξεκίνησε πολύ πιο πριν. Επειδή το «ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Τα  υπόλοιπα ήταν προδιαγραμμένα πλέον…

Αυτού λεχθέντος δεν δικαιολογούνται και όσοι ακολούθησαν τον Αρχ. Μακάριο και τα λάθη του μέχρι σήμερα. Ούτε βέβαια οι αρχιτέκτονες της καταστροφής της πατρίδας μας Βρετανοί και Τούρκοι.  Η ιστορία πρέπει να λέγεται, να γράφεται και να διδάσκεται σωστά. Και οι Βρετανοί μας αποκάλυψαν προ καιρού τόσο τις δικές των εγκληματικές ενέργειες όσο και τις ασυγχώρητες και άνευ λαϊκή εντολή υποχωρήσεις δικών μας,  ξεκινώντας από τον Αρχ. Μακάριο, τον οποίο είχαν επιτήδεια εγκλωβίσει στο δίκτυ των ενεργειών τους αφού τον επέλεξαν ως πιο ευέλικτο γι΄αυτούς ως ηγέτη της Ε/κ πλευράς απορρίπτοντας τον Γρίβα…

1 Απριλίου 1955 ξεκινά ο αγώνας της ΕΟΚΑ για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Με πολιτικό αρχηγό τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και στρατιωτικό τον Στρατηγό Γρίβα Διγενή.

Επισημαίνω κάποιες εξάρσεις του Αρχ. Μακαρίου υπέρ της Ένωσης  αφενός  και το πως οι νέοι της Κύπρου επιστρατεύθηκαν αφετέρου. Θυσιάζοντας τις ζωές τους πριν καλά καλά τις γνωρίσουν,  για ένα σκοπό, που εγκατέλειψε πρώτος ο ίδιος που τους παρότρυνε, (Μακάριος). Φοβερίζοντας τους μάλιστα ότι  θα αμαύρωναν όσους εγκατέλειπαν τον στόχο της ΄Ενωσης ως προδότες και δεν θα μπορούσε να τους προστατεύσει  από την οργή του λαού. 

24 Ιουνίου 1951 στο χωριό Λύση.  «Θέλουμε ΄Ενωση. Ποτέ δεν θα κατεβάσουμε τη σημαία της Ένωσης. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα αγονάτιστοι».

30 Ιανουαρίου 1952, Λευκωσία. «Ήδη καλά οργανωμένοι σε όλο το νησί, οι νέοι μας θα δώσουν νέα υποστήριξη στην Ένωση. Αφήστε τους νέους της Κύπρου να κρατήσουν ψηλά το επίπεδο του αγώνα… Θα ξανακτυπήσουμε τη πόρτα των κυβερνώντων. Αν δεν την ανοίξουν, θα ξανακτυπήσουμε και πάλι μέχρι να σπάσει και να ανοίξει».

10 Ιανουαρίου 1955, Καθεδρικός Ναός Αγίου Ιωάννη Λευκωσία. « Δεν θα συμβιβαστούμε με τον δυνάστη. Δεν θα συνεργαστούμε κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες μαζί του. Θα συνεχίσουμε τον αδυσώπητο αγώνα μας μέχρι τέλους, απορρίπτοντας συνταγματικές παγίδες».

16 Ιανουαρίου 1955 Εκκλησία Φανερωμένης, Λευκωσία. « Το ξεκαθαρίζουμε για ακόμα μια φορά ότι θα απορρίψουμε το σύνταγμα και κάθε συνεργασία με την κυβέρνηση και ότι θα θεωρούμε ως εχθρούς του εθνικού μας στόχου εκείνους που θα ενδώσουν στις συνταγματικές πιέσεις της κυβέρνησης.  Θα αποκαλέσουμε τέτοια πρόσωπα ως προδότες και δεν θα μπορούμε να τους προστατεύσουμε από την οργή του λαού και τη ντροπή». 

Εν τω μεταξύ στο Λονδίνο, 21 Ιουνίου 1955, οι Βρετανοί ενημέρωσαν τους Τούρκους να μην ανησυχούν και τα σχέδιά τους θα έφερναν τους Τούρκους της Κύπρου επί ίσοις όροις (equal footing) με τους Έλληνες. Γι’ αυτό σχεδιάστηκε εξάλλου η επαναφορά της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενου μέρους με την Τριμερή που ακολούθησε τον Αύγουστο του 1955 από τον Sir Ivone Kirkpatrick  … 

Δηλώσεις αδυναμίας και υπονόμευσης του αγώνα από τον Μακάριο 

Στις 27 Ιουνίου 1955 ο Αγγλικανός Αρχιδιάκονος Goldie επισκέφθηκε τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο. Η συνάντηση εκείνη αποκάλυψε τις αδυναμίες του Μακαρίου και την αμφίβολη υποστήριξή του προς τον σκοπό της Ένωσης.

Στο βιβλίο του « Britain and the Revolt in Cyprus 1954-1959» ο Βρετανός καθηγητής  Robert Holland έγραψε: «Η πρώτη ένδειξη ότι η θέση του Μακαρίου δεν ήταν και τόσο αδιάλλακτη, φάνηκε κατά την συνάντησή του με τον Αγγλικανό Αρχιδιάκονο λίγες μέρες πριν την επίσκεψη του υπουργού Αποικιών Lennoxd-Boyd, όταν του είπε ότι κατανοούσε πλήρως το πόσο στείρο είχε καταντήσει το σύνθημα ‘ Ένωσης και μόνον Ένωσης’… Εξηγώντας στον Αρχιδιάκονο τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε, του είπε και κάτι άλλο: Ότι δεν μπορούσε ανοικτά να αποκηρύξει τη βία της ΕΟΚΑ δίχως να θέσει τη ζωή του σε κίνδυνο.  Αργότερα, ο Μακάριος σε διάφορες περιπτώσεις θα αναφερόταν για αυτές τις δυσκολίες, σε συνομιλίες του με άλλους διαπραγματευτές», έγραψε ο Βρετανός καθηγητής.  (Ο υπουργός έφθασε στην Κύπρο στις 9 Ιουλίου 1955). 

Αυτά όλα τόσο νωρίς μετά την έναρξη του αγώνα της ΕΟΚΑ για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, φανέρωσαν την αδυναμία του ως πολιτικού (που δεν ήταν), ένδειξη προσωπικής δειλίας και απόγνωσης για έναν αγώνα που ξεκίνησε δίχως σοβαρή προετοιμασία και μελέτη της βρετανικής πολιτικής. 

Η  απαρχή μιας επικίνδυνης και  επιπόλαιης πλέον  διαχείρισης του Κυπριακού μέχρι το τέλος της ζωής του… 

9 Ιουλίου 1955 – Συνάντηση στο ξενοδοχείο Λήδρα Πάλας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου με τον υπουργό Αποικιών Lennox-Boyd, ο οποίος συνοδευόταν από τον αξιωματούχο του Γραφείου Αποικιών Sir John Martin και τον  κυβερνήτη Sir Robert Armitage. Παρευρέθηκαν  ο  Νίκος Κρανιδιώτης, Γραμματέας του Εθναρχικού Γραφείου και ο  Πασχάλης Πασχαλίδης Γραμματέας του Αρχιεπισκόπου. 

Ο υπουργός ανέφερε ότι υπήρχε και τουρκικό ενδιαφέρον για την Κύπρο και ότι δεν μπορούσε να αγνοηθεί το γεγονός ότι ιστορικά, ήταν από τους Τούρκους που η Βρετανία πήρε τη διοίκηση της νήσου. Ο Αρχιεπίσκοπος χαρακτήρισε ως ‘crooked approach’(διεφθαρμένη προσέγγιση)  την ετοιμασία της Τριμερούς Διάσκεψης και ότι τα αποτελέσματά της δεν θα ήταν δεσμευτικά για τους Κύπριους (ψευδαίσθηση Μακαρίου).  Δεν  μπορούσε να  καταδικάσει τη βία (είπε) γιατί θα ερχόταν σε αντιπαράθεση με το λαό. Θα έχανε την υποστήριξη του λαού του αν διαμαρτυρόταν και ότι έπαιρνε μέτρα και για την προσωπική του προστασία. Ο Μακάριος ρώτησε κατά πόσον,  αν με το Σύνταγμα οι Τούρκοι έπαιρναν αντιπροσώπευση βάση της αριθμητικής τους αναλογίας, θα ικανοποιούνταν,  ο υπουργός Αποικιών απάντησε ότι έπρεπε να πάρουν εγγυημένη αντιπροσώπευση, ενώ ο κυβερνήτης Sir Robert Armitage πρόσθεσε πως  με το Σύνταγμα η μία κοινότητα δεν θα αναμειγνυόταν στα εσωτερικά θέματα της άλλης. Σύμφωνα με τα πρακτικά της συνάντησης θα πρέπει να συζητήθηκε και το θέμα των βρετανικών βάσεων και ο Μακάριος να είπε ότι οι Κύπριοι θα έβλεπαν με δυσαρέσκεια τις βάσεις ενόσω τα συνταγματικά τους αιτήματα παρέμεναν ανεκπλήρωτα (ψευδαίσθηση Μακαρίου τελικά ο ίδιος τις διαπραγματεύθηκε).  

Συνεχίστε την ανάγνωση του άρθρου στη σελίδα Μακάριος, ψευδαισθήσεις και το σύνδρομο της ύβρεως… – ΟΝΗΣΙΛΟΣ (onisilos.gr)