Η Εκδίκηση της Ιστορίας και ο Μεγάλος Ασθενής της Εποχής μας

Ακολουθήστε μας στα Social Media:

---

Γράφει ο Γεώργιος Τορνικάντης

---

Η Εκδίκηση της Ιστορίας και ο Μεγάλος Ασθενής της Εποχής μας

Ο κατά το ήμισυ τίτλος του άρθρου είναι δανεισμένος και εμπνευσμένος από το βιβλίο του διακεκριμένου πολεμικού ανταποκριτή, δημοσιογράφου και πολιτικού αναλυτή, Ρόμπερτ Κάπλαν (Η εκδίκηση της γεωγραφίας) ενώ ο δεύτερος από την ευρωπαϊκή ιστορία και τον τίτλο που απέδιδαν οι δυτικές εφημερίδες στην οθωμανική αυτοκρατορία. 
Πολλοί θα θεώρησαν διαβάζοντας τον τίτλο πως ο μεγάλος ασθενής της εποχής μας εννοείται η Ελλάδα. Ένα κράτος χρεωκοπημένο ηθικά, πολιτικά και οικονομικά. Αδύναμο ίσως και να είναι αλλά όχι ο μεγάλος ασθενής με την βαρύτητα που φέρει αυτός ο ιστορικός τίτλος. Κάποιοι να σκέφτηκαν ίσως και την Ουκρανία, ως ‘’θύμα’’ της ρωσικής εισβολής, αλλά η Ουκρανία ως κράτος δεν είναι θύμα, αλλά ο χρήσιμος ηλίθιος της ιστορίας, όπου ο τίτλος αυτός φέρει  επίσης το ιστορικό βάρος και την πολιτική ευθύνη. Ο μεγάλος ασθενής της εποχής μας λοιπόν είναι η Τουρκία. Η αυτοπροβολή της ως περιφερειακή δύναμη και η ρητορική της ως δυναμικός γεωπολιτικός παίκτης δεν αποτελούν αποδείξεις μιας σταθερής συνειδητοποιημένης και ισορροπημένης δύναμης αλλά ενός κράτους που χάνει το γεωπολιτικό παιχνίδι αν δεν κινηθεί γοργά και αιφνίδια στο συνεχώς μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον.

Το υπαρξιακό δίλλημα της Τουρκίας

H Τουρκία γεωγραφικά είναι μία ασιατική χώρα με ένα μόνο μέρος της να αποτελεί ευρωπαϊκό έδαφος, αυτό της Ανατολικής Θράκης και της κατεχόμενης Κωνσταντινούπολης. Η καταγωγή του τουρκικού κράτους και οι ρίζες της τουρκικής φυλής χάνονται στα βάθη της Ασίας με επικρατέστερη πατρίδα την Μογγολία. Η γλώσσα, η κουλτούρα, η θρησκεία και ο τρόπος ζωής είναι ασιατικός όσο και να προσπάθησαν να μοντερνίσουν τον τουρκικό λαό οι φιλοδυτικές του κυβερνήσεις. Το ευρωπαϊκό πείραμα δεν στέφθηκε με επιτυχία στην Τουρκία όσο πετυχημένα επικράτησε στην Ελλάδα με τον σταδιακό και δόλιο εξευρωπαϊσμό του ελληνικού λαού.
Ο λόγος είναι πως μία ευρωπαϊκή χώρα και ένας ευρωπαϊκός λαός είναι πιο εύκολο να δεχθεί την διείσδυση και την επιρροή της Δύσης παρά μία ασιατική χώρα και ένας ασιατικός λαός, όπως απέτυχαν στο παρελθόν οι Ευρωπαίοι να εξευρωπαΐσουν τους Άραβες και τα αφρικανικά κράτη. 

Η Τουρκία σε αντίθεση με την Ελλάδα ως κρατική οντότητα κα ως πολιτισμικός εκπρόσωπος, δεν απώλεσε την ταυτότητα της και πάντα αμφιταλαντευόταν μεταξύ εθνικιστικού κεμαλισμού ή οθωμανικού αυτοκρατορισμού. Ο πρώτος εκφράζεται

μέσα σε μία δυτικόφιλη δημοκρατία με ακραιφνή εθνικιστικό φρόνημα και χαρακτήρα και ο δεύτερος μέσα σε μία προεδρευόμενη δημοκρατία με αυτοκρατορικό μεγαλείο και μεγαλεπήβολες επιδιώξεις. Η διαφορά τους έγκειται όχι στο πολιτικώς ευκταίο ή στο ρεαλιστικώς εξελισσόμενο, αλλά στο αν η Τουρκία θα είναι μεγάλη και ισχυρή, επεκτατική και απειλητική ως εθνικιστικό κράτος ή ως ισλαμική δημοκρατία. (Πόλεμος και Ειρήνη μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας – amynageostratigiki.com)

Η στρατηγική της Τουρκίας χαράσσεται εδώ και δεκαετίες πάνω σε τρεις κατευθύνσεις:

1. την ευρωπαϊκή, με σκοπό την πολιτική συνεργασία της Δύσης και την οικονομική της παροχή
2. την ισλαμική, με στόχο τον ρόλο του διαμεσολαβητή μεταξύ Ευρώπης και Ασίας με επιρροή στους μεν και στους δε από θέση πολιτισμικής ισχύος
3. την τουρανική, με όραμα την δημιουργία ενός νέου τουρανικού συνασπισμού όπου θα ξεκινάει από τα παράλια της Μικρά Ασίας και θα φτάνει μέχρι το Τουρκμενιστάν διασχίζοντας και εντάσσοντας όλα τα τουρκόφωνα κράτη με ηγετικό ρόλο την ίδια την Τουρκία.

Ο Δημήτρης Δημόπουλος, θεωρητικός του Εθνικού Δόγματος και γνώστης της Βιοπολιτικής, αναφέρει στο εξαιρετικό του έργο, ‘’Εισαγωγή στη Βιοπολιτική’’, τις δυνατότητες και τις αδυναμίες της Τουρκίας, τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες προς αυτήν αλλά και τους κινδύνους για την Ελλάδα σε περίπτωση ολοκλήρωσης ενός εκ των τριών στόχων της.

Το τουρκικό κράτος μπορεί να υπάρξει μόνο ως ευρωπαϊκό και διατηρώντας ένα σταθερό και ελεγχόμενο ρόλο μέχρι των επιτρεπόμενων ορίων που του αναγνώρισε και του επέτρεψε να διατηρήσει η Δύση και οι Ευρωπαίοι μετά την Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, τον ρόλο του νταή των εθνών και βιαστή της Ιστορίας της Ανατολικής Μεσογείου που δεν επιτρέπει την Ρωσία να κατέβει στις θερμές θάλασσες και ταυτόχρονα είναι πάντα υπαρξιακή απειλή για την Ελλάδα εμποδίζοντας την να αναπτυχθεί και να κυριαρχήσει στην Μεσόγειο ως ναυτική χώρα. Η πολιτική της Τουρκίας να συνομιλεί, να συναναστρέφεται και να κάνει συμφωνίες σαν να βρίσκεται σε ανατολικό παζάρι πότε με την Ευρώπη, πότε με την Ρωσία, τη μία με την Αμερική και την άλλη με την Κίνα, είναι αυτό που κάποια στιγμή σύντομα στην ιστορία της θα κληθεί να επιλέξει ή τη μία πλευρά ή την άλλη.

Και αυτόν που θα επιλέξει η Τουρκία την τελευταία στιγμή ως έσχατη ανάγκη, θα είναι ο άλλος αυτός που θα θυμώσει μαζί της και θα την τιμωρήσει για την απρεπή συμπεριφορά της και την αμφίσημη στάση της. 

Η Ιστορία εκδικείται…

Αυτή τη χρονική στιγμή όλες οι δυτικές δυνάμεις Η.Π.Α., Γερμανία, Γαλλία κ.α. και η Ρωσία έχουν συμφέρον από την Τουρκία. Αυτός είναι και ο λόγος που η Τουρκία δεν πιέζεται πολιτικά, δεν της ασκούνται οικονομικές κυρώσεις και δεν παύουν οι διπλωματικές συνεννοήσεις. Παρόλα αυτά όμως κανείς δεν θέλει στην Μεσόγειο μία ισχυρή Τουρκία και μία περιφερειακή δύναμη που θα έχει γεωπολιτικό λόγο πάνω στο διεθνές παιχνίδι που έχουν στήσει οι Μεγάλοι του πλανήτη.

Η ισλαμική Τουρκία κατά τον δεύτερο πυλώνα της γεωπολιτικής της αποτελεί το κύριο εμπόδιο στις επιδιώξεις των Ευρωπαίων καθώς δεν επιθυμούν την ανάδυση μιας ‘’νέας οθωμανικής αυτοκρατορίας’’ που θα ασκεί επιρροή και δύναμη σε έναν γεωγραφικό χώρο από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τη Μέση Ανατολή και θα συνομιλεί μαζί τους ως ίσος παίκτης μιας και οι Μεγάλες Δυνάμεις τα έχουν βρει δεκαετίες τώρα με την φιλοδυτική και άπληστη Σαουδαβική Αραβία όπου τυπικά και ιστορικά παίζει τον ρόλο του προστάτη και εκπροσώπου του αραβικού κόσμου (σουνιτικού κόσμου για την ακρίβεια, μιας και του σιιτικού είναι παραδοσιακά το Ιράν).

Η τουρανική Τουρκία κατά τον τρίτο πυλώνα της γεωστρατηγικής της αποτελεί γεωπολιτική απειλή για την Ρωσία καθώς θα δημιουργούσε μία αντίστοιχη ‘’Σοβιετική Ένωση’’ νοτίως της Ρωσίας περιλαμβάνοντας πρώην σοβιετικές δημοκρατίες όπου η Ρωσία της θεωρεί ακόμη δικό της γεωπολιτικό χώρο δράσης και επιρροής και θα απειλούσε την ίδια την ύπαρξη της Ρωσικής Ομοσπονδίας λόγω των μουσουλμανικών πληθυσμών εντός της επικράτειας της (π.χ. Τσετσενία, Νταγιστάν, κ.α.)

Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να υπάρξει στο μέλλον ισλαμική διότι δεν της το επιτρέπει η Δύση και δεν έχει την αναγνώριση του αραβικού κόσμου, ιδίως μετά την στρατιωτική της επέμβαση στη Συρία. Επίσης, δεν μπορεί να υπάρξει τουρανική διότι δεν θα το επιτρέψει η Ρωσία αλλά και η Κίνα, καθώς μία νέα τουρκόφωνη και μουσουλμανική ένωση ανάμεσα στη Ζώνη του Μεταξιού θα ήταν μεγάλο πρόβλημα για τις δύο ασιατικές δυνάμεις, ακόμα και για την Δύση μακροπρόθεσμα.

Η Τουρκία νομοτελειακά θα επιλέξει τον ρόλο που της χάρισε ιστορικά και γεωγραφικά η ίδια η Δύση όταν διαμέλισε την οθωμανική αυτοκρατορία στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Για να παραφράσω την δήλωση του Γενικού Γραμματέα για την ίδρυση του ΝΑΤΟ:
‘’Η Τουρκία δημιουργήθηκε (ή διατηρήθηκε σαν κράτος) για να κρατήσει την Ελλάδα κάτω (ώστε να μην επεκταθεί στα φυσικά της όρια), την Δύση μέσα (δηλαδή μέσα στην πολιτική και στην οικονομία της) και την Ρωσία έξω (εκτός Μεσογείου.’’

Η ιστορία όμως δεν κινείται σε γραμμικούς κανόνες όπως επιθυμεί το νέο δυτικό αφήγημα της ‘’εξέλιξης’’ και της ‘’προόδου’’ αλλά σε κυκλικούς ρυθμούς επί αρχαιοτάτων χρόνων. Και η ιστορία καλεί την Δύση και την Ρωσία να αποκαταστήσουν μία ιστορική αδικία και ένα γεωπολιτικό έκτρωμα που ονομάζεται Τουρκία. Οι δυνάμεις αυτές που δημιούργησαν, διατήρησαν και ενίσχυσαν την Τουρκία ώστε να παραμείνει στα πόδια της και να μην καταρρεύσει ως κρατική οντότητα μοιράζοντας τα εδάφη της στις πατρίδες που ιστορικώς και πολιτισμικώς είχαν δικαιώματα, την Ελλάδα, την Αρμενία, την Συρία και το Κουρδιστάν.
Έναν αιώνα μετά την μικρασιατική εκστρατεία όπου Ελλάδα και Τουρκία βρέθηκαν να πολεμούν για το μέλλον τους στη Μικρά Ασία ως αντιπρόσωποι δύο διαφορετικών κόσμων, η Ελλάδα υποκινούμενη από την κερδοσκοπική Δύση και η Τουρκία στηριζόμενη από την κομμουνιστική και άθεη τότε Ρωσία, καλούνται πάλι πλέον να λύσουν τις διαφορές τους στο Αιγαίο Πέλαγος, αυτή τη φορά στη φυσική μας έδρα, υπό το βλέμμα των Μεγάλων Δυνάμεων που αδημονούν να επέμβουν για να λάβουν το μερίδιο τους.
Μία ματιά στις εταιρείες που εμπλέκονται στους υδρογονάνθρακες και στο φυσικό αέριο στην Ανατολική Μεσόγειο και θα διαπιστώσει πως οι εταιρείες είναι αμερικανικές, γαλλικές και ιταλικές όπως ακριβώς ήταν και οι εταιρείες που έδρευαν το 1922 στην περιοχή της Μικρά Ασίας και δεν συμφωνούσαν με την εκστρατεία της Ελλάδος στη Σμύρνη λόγω οικονομικών και γεωστρατηγικών συμφερόντων.

Η Ευρώπη τότε αποφάσισε την καταστροφή της Ελλάδος και την σωτηρία της ασιατικής Τουρκίας. Η ευρωπαϊκή, χριστιανική και ‘’ελληνογεννημένη’’ Δύση δεν δίστασε να καταδικάσει σε γεωπολιτικό και υπαρξιακό θάνατο τον Ελληνισμό παίζοντας τον ρόλο του θεατή σε μία διεθνών διαστάσεων ιστορική τραγωδία.
Τώρα η Ευρώπη μαζί με την Ρωσία καλούνται από την Ιστορία να δώσουν την τελική λύση σε ένα δικό τους λάθος που διεπράχθη πριν την έναρξη της Ελληνικής Επανάστασης και σε ένα πρόβλημα που δημιουργήθηκε από τις δικές τους ελίτ τις τελευταίες δεκαετίες.

 Ήρθε ο καιρός η Τουρκία να πληρώσει τα ιστορικά της αμαρτήματα εις βάρους των γειτονικών λαών της και η Ευρώπη με τη Ρωσία να συμβάλλουν στην αποκατάσταση της ιστορικής αδικίας και στην επιβράβευση του πολιτισμού.

Η ελληνική ευκαιρία

Η Τουρκία θα διαμελιστεί. Είτε αυτό είναι μακροπρόθεσμο σχέδιο των Αμερικάνων για την δημιουργία του νεότευκτου κράτους του Κουρδιστάν ως νέο προτεκτοράτο των Η.Π.Α., είτε από την σφοδρή και επιθετική διάθεση της Ρωσίας, είτε ακόμα για εσωτερικούς κοινωνικοπολιτικούς λόγους. Η προφητεία που υπάρχει εδώ και χρόνια για τον διαμελισμό της Τουρκίας αποτελεί μία μεταφυσική αναφορά σε μία πλέον απτή πραγματικότητα και μία γεωπολιτική ανάγκη.
Αυτό το οποίο θα έπρεπε να μας αφορά ως ελληνικό κράτος και ως ελληνικό έθνος είναι: ‘’ποια θα είναι η στάση και η θέση της Ελλάδος σε ένα τέτοιο μελλοντικό σενάριο υψίστης γεωπολιτικής και ιστορικής σημασίας;’’

Θα κάτσουμε στην βαλκανική μας γωνία περιμένοντας τους Δυτικούς να μας πετάξουν κανά κομμάτι ψωμί ως επιβράβευση;
Θα καταδικάσουμε το γεγονός διότι διαταράσσει την ασφάλεια και την σταθερότητα στην περιοχή;
Ή θα στείλουμε πολεμικό υλικό στη γείτονα χώρα καταδικάζοντας την απόφαση της Δύσης ως ‘’ιμπεριαλιστικό πόλεμο’’;

Θεωρώ πως οι παραπάνω στάσεις θα μπορούσαν να εφαρμοστούν από τις τωρινές ελλαδικές κυβερνήσεις της εθνοκτονικής και υποχωρητικής μεταπολίτευσης. Η ιστορία εξάλλου έχει διδάξει πως το παρελθόν έχουν πραγματοποιηθεί και οι τρεις στάσεις από διαφορετικό μέρος του πολιτικού κόσμου.

Η Ελλάς και ο Ελληνισμός οφείλουν να είναι έτοιμοι σε ψυχή, σώμα και πνεύμα για παν ενδεχόμενο. Η τριάδα του Clausewitz (πολιτική ηγεσία, στρατός και λαός) θα πρέπει να είναι έτοιμοι να αδράξουν την ευκαιρία και να διεκδικήσουν αυτό που ιστορικά, πολιτιστικά και γεωπολιτικά μας ανήκει: η δυτική πλευρά της Τουρκίας. Ούτε σπιθαμή λιγότερης γης, ούτε περισσότερης από ότι μας αναλογεί. Η υλοποίηση αυτής της δυναμικής και αποφασιστικής πολιτικής απαιτεί από το ελληνικό κράτος την ηράκλεια προσπάθεια πολλών παραγόντων:
των ενόπλων δυνάμεων (κυρίως αεροναυτικές δυνάμεις),
την πολιτιστική διπλωματία,
την πολιτική ευελιξία,
την γεωστρατηγική πρόταση
και την λαϊκή βούληση. 

Ο πιθανολογούμενος διαμελισμός της Τουρκίας και η κατάρρευση του τουρκικού κράτους δεν θα πέσουν στην αγκαλιά των Ελλήνων αν περιμένουν την Δύση να τους ευγνωμονήσει ή τον Θεό να τους την χαρίσει. Όταν η Ελλάς ιστορικά τριπλασίασε τα εδάφη και απελευθέρωσε τις ιστορικά και πολιτιστικά ελληνικές περιοχές στο Αιγαίο, στην Ήπειρο και την Μακεδονία δεν της χαρίστηκαν. Απεναντίας, μόχθησε, μάτωσε και αγωνίστηκε για την ανάκτηση τους ξεπερνώντας κάθε δυνατό ανθρώπινο όριο και παρακάμπτοντας κάθε ξένη βούληση που επιθυμούσε το αντίθετο. Αυτό το ιστορικό γεγονός οφείλεται σε τρεις βασικούς λόγους:
πρώτον, η ‘’πεφωτισμένη’’ ηγεσία της Ελλάδος του Βασιλεύς Κωνσταντίνου ως μάχιμου στρατηγού και του πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου ως ευέλικτου πολιτικού,
δεύτερον, η συσπείρωση του ελληνικού έθνους σε κοινό στόχο και όραμα, την απελευθέρωση της Ελλάδος από τον τουρκικό ζυγό,
και τρίτον, την κατάλληλη ιστορική και γεωπολιτική συγκυρία στην οποία η Ελλάδα μαζί με άλλους επίδοξους ανταγωνιστές και συμφεροντολόγους διεκδίκησε την γη και την ιστορία της.

Εν κατακλείδι, Η Ελλάς ως κρατικός οργανισμός, με την στρατιωτική ηγεσία της, το πολιτικό δυναμικό της και την ελληνική κοινωνία θα πρέπει να κινηθούν ταχύτατα, αστραπιαία θα λέγαμε για την διεκδίκηση και κατοχύρωση των ‘’ορφανών’’ περιοχών έχοντας έτοιμη την γεωπολιτική πρόταση και την κοσμοθεώρηση αυτής της στάσης πριν προλάβουν οι κερδοσκόποι και οι συμφεροντολόγοι της Δύσης ή κάποιο άλλο ανατολικό κράτος ή άλλος ασιατικός λαός να λειτουργήσει ως νέο προτεκτοράτο στην περιοχή για χάρη των δυτικών συμφερόντων. Για την ιστορία, η συμπάθεια στην Βουλγαρία από πλευράς Ευρωπαίων παραμένει σταθερή κυρίως λόγω των ιστορικών δεσμών τους και της πολιτικής τους στα χρόνια των Παγκόσμιων Πολέμων. Επίσης, η γεωπολιτική φιλοδοξία και η πολιτική πρωτοβουλία των Αμερικάνων για την δημιουργία κουρδικού κράτους στην περιοχή θα έπρεπε να μας ενθαρρύνει όχι όμως με αντικατάσταση του τουρκικού κράτους με ένα κουρδικό πάνω στα ιστορικά εδάφη της Ελλάδος, της Αρμενίας και της Συρίας, αλλά εκτεινόμενο στα φυσικά του όρια με την Ελλάδα, την Αρμενία και την Συρία να γειτονεύει και να μοιράζονται το ιερό χώμα που τόσους αιώνες τα βαρβαρικά φύλα της Ασίας καταπατούν και μολύνουν από την εμφάνιση τους στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Ελλάς μπορεί να εμπνεύσει και να πείσει τους Δυτικούς και τους Ρώσους, πως η ενσωμάτωση της Κωνσταντινούπολης, της Μικρά Ασίας και του Πόντου, θα αποτελέσουν αφορμή για παγκόσμια ειρήνη, για την ανάδειξη του πολιτισμού και την εξυπηρέτηση των συμφερόντων αμφότερων, από τη στιγμή που ο Ελληνισμός διαθέτει και φιλοδυτικό ερέθισμα και φιλορωσικό αντίκρισμα.

Ειδάλλως, η Ιστορία θα πάρει την εκδίκηση της από όλους τους συμμετέχοντες στο νέο μεγάλο πόλεμο και το κλειδί της Πόλης θα επιστρέψει στον πραγματικό της ιδιοκτήτη με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο…